Pesten.nl is het anti-pest portaal

Het pesten begon met mijn achternaam… (mijn verhaal)

Hallo beste lezers,

Mijn naam is Michel, 45 jaar.

Net voor mijn 8e zijn wij verhuist vanuit de achterhoek naar Zuid-Holland (Rijnmond).
Dat wij verhuisden had te maken met het werk van mijn vader. Veel werk was er niet waar wij vandaan kwamen.
De grootste bedrijven in de achterhoek waren toen Grolsch, Philips en je had nog een textielfabriek.
Het aanpassen in Zuid-Holland viel toen niet mee want de mentaliteit was heel anders dan waar wij vandaan kwamen.
De mensen waren harder, maar waar wij ook aan moesten wennen waren de vele verschillende mensen/nationaliteiten …
Ik vergeet nooit mijn eerste schooldag, die begon voor mij al niet goed want bepaalde woorden waren soms anders, benamingen ook want tja wij hadden een dialect die zij niet konden… sterker nog zelfs een redelijk aantal volwassenen konden de plaatsnaam waar wij vandaan kwamen niet eens..
Maar goed, ik moest dus naar de wc… stak netjes mijn vinger op, zoals ik dat ook op mijn vorige school moest en zei tegen de juf ” mag ik naar de wc ik moet poeppn” (probeer zo even het dialect te nabootsen)…


De hele klas schaterde van het lachen, wat ik toen voelde is niet te beschrijven…alles behalve leuk dat kan ik je wel vertellen.
Dit is misschien wel het begin geweest van alles want vanaf dat moment al hielden ze mij in de gaten…
Het pesten begon met mijn achternaam… zoveel varianten kreeg ik naar mijn hoofd die echt niet leuk waren.
Uiteraard mijn praten, het dialect en de benamingen die soms net even anders waren daar werd ik zorgvuldig mee geconfronteerd.
Naarmate ik ouder werd, werd het pesten ook heftiger, op schoolplein werd er geduwd… het uitlokken van ruzie maar ook van klassen hoger waren er groepjes die mij in het oog hadden.
In de 3e klas is het best heftiger geworden omdat een paar jongens die een klas hoger zaten ook met het pesten begonnen, vooral op het schoolplein.
Ik werd opgewacht als ik naar huis ging en kregen ze me te pakken dan kreeg ik rake klappen.
Vanaf de 4e klas was het zelfs zo erg dat ik in mijn eigen woonomgeving altijd over mijn schouder keek als ik buiten speelde omdat ik bang was dat ze mij kwamen opzoeken of ergens opwachtte.
Nog steeds werd ik vaak achterna gezeten als ik naar huis wilde, mijn ouders hadden toen geregeld dat ik tussen de middag kon overblijven… moet je nagaan het was ongeveer 5 a 10 min lopen naar huis…


Maar tussen de middag was mijn route soms zo lang dat ik het net haalde om thuis te komen.
Vooral ‘s- middags was het traject erg lang en elke bosjes die ik tegen kwam gebruikte ik om maar niet op te vallen.
Altijd het op je hoede moeten zijn, en als je aan het spelen was en je kwam te ver van huis af, dan was er voor mij niet veel lol meer aan… te bang die jongens tegen te komen…
Ik had zelfs het idee dat het bekend was geworden in het dorp want ook jongens die ik niet kenden zagen mij als doelwit…
Maar het ergste was toch het elke keer na school achterna gezeten te worden… en vaak ook waren het grote groepen van een man of 6 tot soms zelfs 8 tot 10…
Fietsen of te voet… alles werd gebruikt om mij te pakken te krijgen…
Ik presteerde het een keer dat ik zo over 2 fietsen sprong, zat echt helemaal in het nauw…
Nu echt ongelofelijk.. Het is zo vaak gebeurt dat ik de tel echt kwijt ben… de ergste kan ik me zo voor de geest halen… Gebeurtenissen toen ik 9 was tot aan mijn 13e… ongelofelijk toch….
Het overschaduwt enorm de wel leuke dingen want daar baal ik zo van die weet ik echt niet meer op een paar dingen na… het verkering krijgen wink-emoticon

In de 5e klas verhuisden wij naar een andere wijk….
Ook daar kreeg ik de nodige problemen in de wijk, wel een heel stuk rustiger als daarvoor want de grote pestkoppen woonden aan de andere kant van het dorp.
Wij woonden ook tussen 2 wijken waar ook niet de lieverdjes vandaan kwamen.
Op school veranderde niet veel.. Het werd zelfs erger…
Al een geruime tijd bleef ik tussen de middag over op school, dat was volgens de school de oplossing… Er is verder niets gedaan aan het probleem…
In de 6e klas werd het zelfs iets erger omdat ik had besloten naar een LTS te gaan dat toevallig christelijk was.. En ik zat op een openbare school… Rede dat ik daar heen wilde was puur de afstand… ik kon er met de fiets heen en was echt zo thuis..
Leraren die vergelijkingen maakten van mijn familie die echt ver gingen…. Rede Het kon in hun ogen niet dat ik naar die school ging…
Als ik hier op terug kijk nu… en sorry ik kan mij helaas niet alles herinneren meer… met vlagen komt het naar boven…. Is dit een klote schooltijd geweest…

Nadat het zo erg werd zijn mijn broer en ik daar van school gehaald en heb ik nog 2 maanden op een andere school gezeten voor ik naar de LTS ging.
De laatste 2 maanden waren rustig, geen gedonder niets…
Buitenspelen ging ook fijner want de pestkoppen waren ver weg in mijn ogen…
Maar ook daar zaten er rotjongens en al snel hadden ze mij in de smiezen schijnbaar…
Enige voordeel was dat het er maar weinig waren en wij soms met een grote gezellige groep aan het hangen waren waardoor ze me alleen moesten hebben als ik alleen was of als we met ons 2 waren.. Dit kwam alleen niet zo vaak voor omdat ik niet veel meer alleen liep…

Tijdens mijn schooltijd op de basisschool heeft naar mijn idee mijn ouders niet snel doorgehad en signalen gezien dat er iets niet klopte.
Later is naar mijn idee het laten overblijven ook niet genoeg geweest tegen het pesten.
Leraren hebben niets ondernomen en volgens mij zijn de ouders van deze pesters nooit aangesproken.
Ik merkte al wel dat ik het schoolwezen zat was… 2e jaar LTS bestond uit veel spijbelen…. Ik liep uren alleen te slenteren door de stad… Kocht niets.. Jatte niets gewoon rondlopen en zitten…
Als ik daar aan terug denk heb ik ook niet eens het idee dat erg te hebben gevonden…
De keren die ik wel op school was, waren vaak ellende…. Ik was altijd wel een beetje druk maar dat had dus een andere oorzaak blijkt nu maar kom ik op terug.

Op mijn 17e ben ik vervroegd is dienst gegaan omdat ik een vaste baan wilde maar dit lukte niet vanwege mijn dienstplicht.
Tijdens mijn opleiding was ik wederom de sjaak.. Een korporaal had mij in het vizier waardoor ik geregeld getreiterd werd en uitgedaagd..
Ik had een rijopleiding en tijdens die lessen gebeurde het geregeld dat hij mij zat te jennen.. Het liep zelf een keer zo hoog op dat ik de auto stopte uitstapte en naar de kazerne terug ben gelopen…
Meneer heeft de hele tijd tijdens het rijden met een pingpong balletje lopen gooien tegen het raam edd.. Die pakte ik af gooide het uit het raam en vervolgens had hij een nieuwe gepakt en ging door.
Dit was voor mij de druppel waardoor ik de auto stopte..
Ik kreeg een dauw (berisping) gevolgd door een boete, die heb ik aangevochten waardoor die persoon ook werd aangepakt.
Helaas ten nadelen van mij want heb destijds mijn rijbewijs niet kunnen overschrijven.

Tot op de dag als vandaag kan ik slecht tegen onrecht… en regels die worden opgelegd als men er zelf ook niet aan houd… Als iemand regels opzet, vind ik dat je, je daar zelf ook aan moet houden, doe je dit niet dan zal ik mij daar ook zeker over uitlaten.
Dit is dus eigenlijk redelijk in het kort mijn ervaring met dag in dag uit gepest worden….
In het echt was het veel heftiger….. Maar het gaat er mij meer om dat men een beetje kan voorstellen hoe het is geweest in mijn jeugd…
Vandaag de dag heb ik het daar ook erg moeilijk mee… Ik vind het verschrikkelijk nu al 45 te zijn.. Kijk ik om me heen en zie kinderen lekker spelen…
Tuurlijk ik speelde ook wel maar altijd alles in de gaten houden…bang en de angst dat je weer in elkaar geslagen zou worden.
Sinds dat ik ruim 3 jaar geleden een burn-out kreeg is eigenlijk bij mij van alles los gekomen…
Na een grondige onderzoek bleek dat ik adhd had…. Op dat moment vielen er een hoop puzzelstukjes in elkaar maar ook best wel verdriet want je hoorde verhalen van vroeger die je eigenlijk niet wilde horen..
Op de peuter en kleuter school scheen ik geregeld vastgebonden te hebben gezeten op een stoel omdat ik heel erg druk was volgens de juf…
Nu ben ik al bijna 3 jaar onder behandeling en sinds dit jaar krijg ik EMDR.
Ik heb mijzelf leren kennen maar ook veel ontdekt over mezelf… dingen die ik niet verwerkt heb of nog geen plek heb gegeven…
Ik schrok heel erg toen bleek wat dat pesten mij wel niet heeft aangedaan in al die jaren…
Je word geconfronteerd met gevoelens zoals haat, verdriet… ik heb zelfs gehad dat er hele scenario’s voorbijkwamen hoe ik vroeger als kind het aan had moeten pakken en hoe ik ze nu terug moest pakken.
Ongelofelijk toch dat je zulke gevoelens hebben kan.
Nu weet ik dat ik door al die jaren een afweermechanisme heb opgebouwd.. Ofwel je word eigenlijk gemaakt tot wat je nu bent.
Dit heeft mij vele banen gekost en klanten want op een gegeven moment kon ik gewoon niet meer werken voor een baas en ben dus gaan freelancen.
Ook daar liep het op den duur fout..
Ik word zo boos als ik zie dat iemand onrecht word aangedaan.. Dan kom ik echt op voor die persoon en boeit het mij niet wat daar de gevolgen van zijn voor mij.. Op dat moment is die wie onrecht word aangedaan belangrijker voor mij…
Door mijn adhd word het er natuurlijk niet makkelijker op… ik reageer vaak net even wat feller dan iemand zonder adhd.
Als je dan ook nog eens met de wonden van vroeger zit en daarop adhd, is het moeilijker je rustig te houden, je gaat er dan volop in en het word dan vaak erger dan het in werkelijkheid is.
Maar door gevoelens van ik tel niet mee, die je krijgt door al die jaren van onrecht.. Laten we het even zo melden het loopt als een rode draad door mijn leven heen.
Al die tijd van werken en in mijn relaties had ik het gevoel van IK TEL NIET MEE .
Als ik iets aangaf als idee of wat dan ook, elke keer had en ik heb het nu nog hoor, gelukkig allen nu wel een heel stuk minder.. Het gevoel hebben het doet er toch niet toe wat ik zeg.. Telt toch niet mee…

Maar waar ik mij de laatste tijd, inmiddels alweer ruim een jaar aan irriteer, zijn alle instanties die komen en zich deskundigen en experts noemen op het gebied van pesten…
Op tv is er een programma geweest waarvan ik in begin had Yes top…
Na een aantal afleveringen was dat al weg toen een school het verdomde niet mee te werken…
Ik kreeg een aantal keer uitnodigingen om facebookpagina’s te liken op het gebied van pesten… kwamen voornamelijk van mijn vrouwtje af omdat zij zoiets had van, is dat niet wat voor jou….
Zij is mijn alles en ze is echt mijn rots in de branding… Als zij er niet was geweest denk ik niet dat ik dit had geschreven.. Sterker nog zou niet eens weten hoe het nu met mij zou zijn op dit moment..
Maar goed, ik like niet zomaar een facebookpagina en zeker niet als het om pesten gaat…
Ik lees en bekijk alles aandachtig en probeer hun visie te voelen en te zien…
Het eerste wat mij altijd opvalt en dat vind ik jammer is dat het mensen zijn die er genoeg van hebben dat het zo een groot probleem is en dat er eigenlijk niets aan gedaan word maar zelf die ervaring niet delen of hebben…
Begrijp me niet verkeerd, het is natuurlijk super dat mensen zich geroepen voelen maar ik mis de ervaring… ik zou heel graag zien dat mensen die het zelf hebben meegemaakt, jaren te zijn gepest dat die bij deze stichtingen en instanties actief zijn.
Dan lees je verder en zie je dat ze zich opstellen als een deskundige… en dan gaan mijn nekharen al overeind staan… wie bepaald dat en wanneer vinden zij dat ze deskundigen zijn…
Niemand…
Ik ben ook geen expert maar weet beter wat er zoal in het hoofd omgaat van iemand die gepest word dan een psycholoog of een deskundige die zelf die ervaring niet heeft gehad..

Tot aan de leeftijd van 18/ 19 jaar ontwikkeld een kind zich (Cognitieve ontwikkeling)
Ik denk dat, dat nog wel eens vergeten word.
Hoe langer het pesten, en de problemen aanhouden hoe meer dit gevolgen heeft voor later.
Er zijn natuurlijk kinderen die er makkelijker ermee omgaan, het beter kunnen verwerken maar dat is niet altijd het geval…
Je hebt zeg maar die wie sterk zijn en de wat minder sterke.

En psycholoog is in zoverre deskundig op het gebied van hulp bieden en therapie maar dat wil niet zeggen dat zij deskundige zijn met mensen die gepest worden…
Dat is ook gelijk mijn volgende punt… je leest en hoort niets anders dan die gepest worden maar over de mensen die grote wonden hebben en dus jaren lang gepest zijn hoor je niets…
Ik zou graag zien dat meer mensen van zich laten horen die gepest zijn.
Ik heb in deze bijna 3 jaar best veel geleerd en dat neem je dan in je op en kijkt rond…
Dat pesten moet ophouden want het is ook een vorm van zinloos geweld.
Je merkt ook dat de wereld harder is geworden… pesten van toen en nu zit best wel wat verschil in.
Je ziet nu dat het vaak grotere groepen zijn die pesten… je ziet vaak 1 persoon er uit springen een soort van leider lijkt het wel..
Het kudde gedrag is nu veel erger als toen..
Maar de wijze blijft het zelfde…
Maar ook de scholen zijn in de jaren ook erg veranderd… niet alle maar velen wel.
Scholen namen meer verantwoording… met uitzondering van de basisschool waar ik op heb gezeten.
Maar daar word nog wel zwemles gegeven bijvoorbeeld.
Ik weet nog dat zelfs op de lts mijn klassenleraar langs huis kwam als het niet goed ging op school.
Alleen de afhandeling er van tja… denk ook dat het een stukje missen van ervaring is want er werd verder weinig aan gedaan… ik heb er namelijk niets van gemerkt… maar ouders werden wel meer betrokken bij de school..
Dat mis je nu ook wel moet ik zeggen..
Voortgezet onderwijs doet helemaal niets meer… ja je krijgt een brief als je kind wat gedaan heeft… maar verder…. Staan ze erg snel klaar met schorsen… dat was in mijn tijd anders… dan moest je nablijven en strafwerk maken.
Scholen moeten vind ik verplicht worden aan dit probleem mee te werken want een groot deel als kind zit je op school en telt enorm mee aan je ontwikkeling.
Problemen op school aanpakken zoals het hoort en niet dreigen met schorsingen.. Daar stimuleer je juist de problemen mee want dat word gezien als een overwinning en dat is nou juist wat we niet willen.
Maar ook ouders moeten er meer van bewust zijn dat als er iets niet in de haak is bij je kind je ook gelijk gaat uitzoeken wat er loos is….
Wij zijn hier thuis enorm open… soms misschien te maar je hebt er baat bij, laat je kinderen weten dat echt alles maar dan ook echt alles bespreekbaar is zonder dat je gelijk boos word… ja zelfs mij lukt dat!!
Hierdoor krijg je meer een band met je kind en als er iets niet lekker loopt merk je dit en kun je er ook beter over praten en dan in een vroeg stadium al actie ondernemen.
Daarom dat bij mij vaak een soort onbegrip is als ik verhalen lees van ouders waarin word geschreven dat hij of zij aan zelfmoord denkt… want… hoe lang speelt dit dan al… Te lang want na 10x pesten gaan ze echt niet denken van ik wil niet meer leven…
Je hebt pesten en pesten natuurlijk maar evengoed… als het toch zo erg is en hij of zij aan zelfmoord denkt, dan zijn er toch een aantal partijen die niet hebben opgelet en dat een geruime tijd.
Signalen opvangen is zeker niet makkelijk want de 1 schaamt zich er voor, de andere meld het niet door bv een bepaalde opvoeding zoals bijvoorbeeld dat er altijd door de ouders gezegd wordt je moet sterk zijn, laat je niet kennen…
Ik weet het kan makkelijk lullen.. En dat is het zeker niet makkelijk maar met zijn allen is er wel wat aan te doen als wij als ouder het duidelijk laten blijken dat alles bespreekbaar is binnenshuis.

Laat ik wel duidelijk zijn dat ik niemand wil aanvallen zeker niet!!
Maar sommige verhalen en dingen die ik lees op site’s keur ik echt niet goed of heb ik zoiets van wat hebben jullie er nu verstand van als je het zelf niet ondervonden hebt..

Dit is ook voor het eerst dat ik mij zo bloot heb gegeven.. Tot nu toe is mijn verhaal altijd beknopt geweest zelfs in spraak.
Maar omdat na mijn reactie bij het verhaal van een moeder waar vermeld werd over zelfmoord vond ik het wel op zijn plaats mij even voor te stellen op deze wijze en ook het waarom ik zo gereageerd heb.

Sorry vlieg geloof ik beetje van de hak op de tak maar komt dat er van alles in mijn kop om gaat en dan moet ik het opschrijven voor er weer wat anders naar voren komt en ik het andere weer vergeet.

Nu ik zelf dit terug lees moet ik er nog even bij melden dat sinds ik mijn huidige vrouw… al ruim 11 jaar samen en in juli alweer 6 jaar getrouwd langzaam aan die zogenaamde muur is gaan afbrokkelen.
Wat wij samen hebben, de liefde en we zijn zo gek op elkaar zo enorm intens heeft in die jaren denk ik die muur doen afbrokkelen…
3 jaar geleden alweer dat ik de Burn-Out kreeg was zo een ontlading… Het gebeurde op mijn werk, was ook nog eens ver weg van mijn schatje.. Baarste ik los.. Alle frustratie kwam er uit maar daarna was ik in elkaar gestort… Was niets meer waard.. Kon niet uit mijn woorden komen.. Via skype was dit.. Alsmaar huilen en huilen… was echt een wrak…
Als zij er niet was geweest waar had ik dan geweest.. Nog steeds die muur om me heen en alles nog steeds zwart of wit zien..

Ik heb heel goed contact gehad met Let Me Know en ook door mijn lieve vrouw is het eigenlijk zover gekomen dat ik mij hard wil maken voor het steeds groter wordend probleem.
Pesten moet afgelopen zijn!!
Onze bandjes zijn onderweg, ons hele gezin draagt straks het Let Me Know bandje.

Ook wil ik eigenlijk bij deze mensen oproepen die ook in het verleden gepest zijn zich ook laten horen.. Bestel je Let Me Know en laat anderen zien die jou hulp hard kunnen gebruiken dat je voor ze klaar staat, ze bij jou kunnen aankloppen.

letmeknow

Geef een reactie

Laatste nieuws

Raad van Advies

Roger Pellemans
Accountmanager sector Gevangeniswezen Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie
Bart Muller
Professional Independent Banking
Marijke van Venne
Directeur Openbare basisschool De Nienekes in Cuijk
Melissa Gasseling
Owner / Sales director at Ontwerpbureau SIS
Claire Gasseling
Owner / Creative director at Ontwerpbureau SIS

Nieuwsbrief

Samenwerking

Voor de invulling van het programma aanbod werkt de Stichting Pesten samen met de Radboud Universiteit Nijmegen.

Commissie van aanbevelingen

Katinka van den Berg
Directeur Context at work
Hans Stellingsma
Owner at Stellingsma Management BV
Peter Plaum
Sales director Simac SBS
Erik Hendriks
Directeur Zonnetrein bv
Bestuurslid “Stichting Oude Stad”
Werkplekbegeleider SIOS.

Word donateur!

Door Stichting Pesten te steunen, maakt u het mede mogelijk dat wij ons kunnen blijven inzetten voor de strijd tegen pesten.

Word donateur

Partners

  • anetwerk