Pesten.nl is het anti-pest portaal

Ik werd meerdere malen buitengesloten of uitgescholden, maar trok me er niks van aan”.

we hebben weer een persoonlijk verhaal binnen gekregen van een bezoeker van onze site, die dit graag met jullie wilt delen:

Ik ben ook gepest, maar ik heb een stap vooruit gezet uit alle ellende en ben een sterk iemand geworden!

Ik was altijd al het jongetje van de klas, tenminste dat vonden ze, feitelijk ben ik een meisje. Soms kocht mijn moeder nog wel eens wat jongens kleding voor mij en knipte me haar kort. Dat viel op bij de meeste, ik zag er anders uit. Vanaf groep 1 tot en met groep 5 stoeide ik altijd met de jongens, blijkbaar was dat een manier van pesten voor hun, veel kan ik er niet meer van herinneren.

Mijn moeder heeft mij in groep 5 van school afgehaald, dit had voornamelijk met mijn leerachterstand te maken en met het pesten. De 1e dag op mijn nieuwe school, iemand trok mijn stoel weg terwijl ik wou zitten, ik viel met mijn achterhoofd op de grond. Ik werd meerdere malen buitengesloten of uitgescholden, maar trok me er niks van aan. Soms waren het wat moeilijkere tijden, mijn moeder werd opgenomen wegens een psychose. Ze is manisch-depresief, ik was nog te jong om dat in te zien, maar heb wel eens meegemaakt dat ze alles kapot gooide in het huis wat ze maar kon vinden.
In de wat hogere groepen kreeg ik meer last van het pesten.

Zo kwam ik na schooltijd 2 meisjes tegen die me vast pakte en op me in begonnen te trappen, ik gaf een harde trap terug in haar scheenbenen en rende weg. Ik ben ze hierna nog 1x tegen gekomen, ik had mijn duim in het gips op het moment dat ze me toetakelde, waarom ze dat deden heb ik nooit geweten, ik kende ze immers niet. Alle meisjes in mijn klas waren anders, ze waren al bezig met make-up en kleding. Ik droeg nog steeds jongensbroeken en weide vesten, ik deed nooit wat aan mijn uiterlijk en het interesseerde me ook niet.

Ik had altijd een vriendin aan mijn zijde, als iemand wat naars zei hoorde ik het nooit, omdat ik altijd met haar praatte. Samen met mijn vriendin haalde we in groep 8 de zelfde cito-score, we kozen voor de zelfde school en kwamen in de zelfde klas. De middelbare school was een grote verandering, ik deed goed me best en haalde goede cijfers. Het kwam voor dat we werden gepest, maar ik had altijd die goede vriendin bij me, zij in haar Afrikaanse kleding en ik in mijn weide jongenskleding.

Ik begon in de 1e uiteindelijk wel bh’s te dragen, wat me vriendin niet zo leuk vond want het liefst wilde ze niet zoals al die andere meisjes worden. Toch interesseerde mij dat wel, al die meisjes kregen zo veel aandacht, ik kocht een mascara van 20 euro en probeerde het een beetje uit. Mijn moeder reageerde hier erg vel op, ze vond het maar niks. Nadat het eerste jaar om was ontmoette ik een jongen in de zomer, ik had al snel verkering met hem en een leuke tijd. Ik vond het maar niks om te zoenen of andere dingen te doen, meestal ontweek ik dat soort situaties, eerst vond hij dat niet erg, maar daarna maakte hij het uit om die reden.

Inmiddels was het schooljaar al weer begonnen, ik zat in 2e klas havo en mijn vriendin in 2e klas vmbo tl. Vanaf toen merkte ik het verschil, ik sloot mezelf buiten van de anderen, ze wilde mij er niet bij hebben. Er bleef altijd een ander meisje over samen met mij, ze keek dan vies naar me en liet overduidelijk merken dat ze het maar niks vond bij mij te zitten. Zo kwamen er wat pesterijen voor, ze verstopten mijn etui, riepen mijn naam constant en ontweken me. De angst werd steeds groter om naar school te gaan, tot aan iedere ochtend trillend en huilend op de bank als ik naar school moest.
Ik ging steeds minder, uit eindelijk helemaal niet meer. Een paar maanden thuis gezeten, ik deed mezelf pijn en had veel ruzie met mijn ouders.

Na een lange tijd kreeg ik hulp, 3 x in de week moest ik 9 km fietsen naar Lentis. Voor mij was dit ook heel veel, al was ik wel wat genezen van de angst. Ik kreeg weer contact met mijn oude verkering, ik ging verder met hem dan ik wou, anders was ik bang dat hij weer weg zou gaan. Mijn vriendin in vmbo tl had ik niet veel contact mee, het ging ook niet goed met haar, ze werd erg gepest maar bleef wel op school omdat ze dat moest van haar ouders.
Het was zomer vakantie, ik was klaar met alle hulpverlening dus stopte bijna alles. Ik ging weer naar buiten en ontmoete wat mensen waar ik later een vrienden groep mee vormde. Ik veranderde mezelf, begon meer make-up te dragen en beter voor mezelf te zorgen. Ik ging sneller tegen dingen in en begon een beetje met roken te experimenteren, ik wou liever niet nog een keer gepest worden. In deze vriendengroep kreeg ik een relatie met mijn vriend, ik vond hem leuk vanaf de eerste dag dat ik hem zag, ik deed niks tot dat hij zei dat hij mij leuk vond. Hij was en is nog steeds een droom voor mij, gespierd met zwart haar, getint met een beetje sproeten op zijn wangen.

Ik kwam op een speciale school te recht voor jongeren die spijbelden of problemen hadden, hier werd in nog wel eens raar aangekeken door de Turkse meisjes, maar ik trok me er niks van aan. In de winter kwam ik op mijn nieuwe school, ik had een toffe klas en voelde me gelukkig. Mijn vader had altijd al overgewicht, hij woog 180 kilo, dit was dodelijk dus hij kreeg een maagbandje, hierdoor viel hij 75 kilo af. Hij kon weer lopen en het ging prima, maar werd een zware alcoholist die elke dag een jenever fles kocht.
Hierdoor kon ik niet thuis zijn, ik vond het vervelend en irritant en ik had niet de behoefde het tegen te gaan. Ik ontmoette een meisje waar ik goed mee overweg kon, maar ik liep achter haar aan, ik begon erg veel te drinken, ik raakte verslaafd aan roken en droeg lagen make-up. Ik deed niet meer me best voor school, het interesseerde me allemaal niet meer. Uiteindelijk zijn we opgepakt voor diefstal, dit was de laatste dag dat ik haar zag. Vanaf die dag bouwde ik alles weer op, ik haalde mijn cijfers omhoog en probeerde me relatie met mijn vriend weer op te bouwen.

Mijn vader ging naar een afkick kliniek, spijtig genoeg hielp dit niet. Mijn moeder werd weer opgenomen wegen een bijna psychose. Tot op de dag van nu is mijn vader clean, hij is gestopt met drinken en volgt een traject. Mijn moeder gaat het soms goed mee, toch zal ze altijd deze ziekte houden, ik accepteer haar en hou van haar. Ik ben nog steeds samen met me vriend, ik ben gelukkig en ik doe nu een opleiding.

Ik hoop dat het pesten stopt, niemand verdient zoiets.

mijn verhaal


Geef een reactie

Laatste nieuws

Raad van Advies

Roger Pellemans
Accountmanager sector Gevangeniswezen Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie
Bart Muller
Professional Independent Banking
Marijke van Venne
Directeur Openbare basisschool De Nienekes in Cuijk
Melissa Gasseling
Owner / Sales director at Ontwerpbureau SIS
Claire Gasseling
Owner / Creative director at Ontwerpbureau SIS

Nieuwsbrief

Samenwerking

Voor de invulling van het programma aanbod werkt de Stichting Pesten samen met de Radboud Universiteit Nijmegen.

Commissie van aanbevelingen

Katinka van den Berg
Directeur Context at work
Hans Stellingsma
Owner at Stellingsma Management BV
Peter Plaum
Sales director Simac SBS
Erik Hendriks
Directeur Zonnetrein bv
Bestuurslid “Stichting Oude Stad”
Werkplekbegeleider SIOS.

Word donateur!

Door Stichting Pesten te steunen, maakt u het mede mogelijk dat wij ons kunnen blijven inzetten voor de strijd tegen pesten.

Word donateur

Partners

  • anetwerk