Pesten.nl is het anti-pest portaal

Hij werd een doodsbange jongen

Hallo,

Na een tip van een vriendin van mij wilde ik meteen op jullie site gaan kijken. Waarom? Simpelweg omdat ik het me het pesten erg aantrek.

Zelf ben ik op de middelbare school ook verschrikkelijk gepest, maar nog erger vind ik het voor mijn zoon Nick. Hij is 10 jaar en heeft PDD-nos.

Toen we die diagnose nog niet wisten zat hij op een normale basisschool. De eerste 4 jaar ging het goed. Hij wilde graag naar school en vond het zelfs jammer als er vakantie was. Pas toen hij in groep 5 zat is het gigantisch uit de hand gelopen. De kinderen in de klas accepteerde hem niet meer. Hij werd gepest en getreiterd. Vriendjes had hij niet, want hij was immers een rare jongen. Hij werd een doodsbange jongen met een zelfvertrouwen van 0,0.

Voorbeeld:

Als hij geplaagd werd op school, door de kinderen om hem heen, en hij het ging vertellen tegen zijn leraar dan vertelde hij simpelweg dat hij zich niet aan moest stellen. En als de andere kinderen tegen de leraar vertelde dat Nick stond te liegen kreeg hij straf en de andere kinderen gingen vrijuit. Met andere woorden de leraar op die school deed net zo hard mee. ” Overmacht” vertelde hij me later (toen Nick overspannen thuis zat te wachten op een plekkie bij de RMPI school)

Ander voorbeeld:

Op 6 februari werd Nick 9 jaar. Hij wilde graag trakteren en ik ging met hem mee naar school om zijn traktaties te helpen dragen. Toen ik de klas binnen stapte vroeg ik aan hem waar zijn tafeltje was. Tot mijn grote verbazing zat hij helemaal achteraan in de klas. (Nick heeft een bril met de sterkte van –9 en –10, waardoor hij zelfs met bril niet voor de volle 100% kan kijken) In alle vorige groepen hadden de leerkrachten er altijd rekening mee gehouden en Nick een plekje voorin de klas gegeven, maar deze keer dus niet.

Toen ik vroeg aan Nick waarom hij achterin de klas zat, kon hij me geen antwoord te geven, maar kon me wel vertellen dat alles wat op het bord geschreven werd hij niet goed kon zien. Toen ik hem vroeg of hij dat tegen de leraar verteld had, antwoordde hij “ja, maar ik mag niet voorin zitten”. En als Nick dan vroeg wat er op het bord geschreven stond, moest hij zijn mond dicht houden en aan zijn werk gaan.

Ik heb de leraar hier meteen over aangesproken. “Achter in de klas zitten de drukste kinderen, en zo heb ik minder last van hem” kreeg ik als antwoord. En toen ik hem er dringend op wees dat Nick niet goed kon zien….ook niet met bril….was het toch wel erg moeilijk om voor hem een plaatsje vrij te maken voorin de klas.

Na 2 weken zat Nick nog steeds achter in de klas, en was er niets veranderd. De leraar vertelde ons dat hij niet wist hoe hij met Nick om moest gaan. Overmacht noemde hij het.

En dit is nog maar een klein stukje van het geheel.

Nu is Nick inderdaad niet de makkelijkste in de omgang, maar als leraar verwacht je toch zeker wel steun en medewerking voor je kind. Maar nee, je bent druk, aanwezig, en als zeer vervelend beschouwen, zonder dat er rekening wordt gehouden met zijn handicap PDD-nos. Kortom, als je iets mankeert wordt je in een hokje gestopt met het etiket ‘ Stom” erboven. De informatie die wij de leraar gaven over PDD-nos zijn nooit gelezen. Hij heeft nooit de moeite ook maar genomen om iets van Nick te kunnen gaan begrijpen / beschermen. Over hoe Nick zijn gevoelens waren, over het pesten, of als vertrouwenspersoon dat je als leraar toch wel bent van een leerling. Niets van dit heeft deze leraar ondernomen. Ronduit schandalig dus.

Nick was dus in een paar maanden tijd een zeer neerslachtig jongentje geworden. Als hij ’s morgens naar school toe moest, kwam hij na 5 minuten huilend thuis omdat hij niet durfde. Ze pesten me toch weer, en de meester doet er toch niets aan. Na overleg met het Riagg, waar ik toen al bij liep, heb ik Nick van school gehaald en hem thuis gehouden. Nu heeft hij inmiddels een jaar dagbehandeling gehad voor zijn PDD-nos in Dordrecht. Helaas zonder echt resultaat. Op de RMPI school waar hij nu zit met 7 kinderen in de klas vormt hij weer het pispaaltje, en staat hij inmiddels weer ingeschreven om van Dordrecht naar een school in Barendrecht te verhuizen. Als we hem vragen hoe het op school gaat, gaat het nog redelijk, hoewel hij wel gepest wordt. De leerkrachten in Dordrecht doen hun uiterste best om Nick te beschermen, maar het is geen makkelijke taak.

Omdat de dagbehandeling niet goed gewerkt heeft, en Nick nog steeds op sociaal nivo erg slecht is binnen een groep, staat hij ook ingeschreven om een klinische behandeling te krijgen in Barendrecht. Er kon helaas geen ander alternatief aangeboden worden. Terwijl Nick met 1 op 1 contact, juist heel erg lief en sociaal is.

Zelf ben ik als de dood dat hij er heen gaat. Ik ben bang dat hij ook daar weer gepest zal gaan worden, dat hij niet iemand heeft waar hij op terug kan vallen als hij daar 5 dagen in de week aanwezig is. Hij geen vriendjes kan ‘houden’. (Maken lukt hem wel, maar het ‘houden’ is zo verdomde moeilijk voor hem.) Of die klinische behandeling gaat werken? ik weet het niet. Voorlopig vind ik het een angstig idee, maar dat heeft er ook mee temaken dat we nog niet voldoende geïnformeerd zijn over hoe alles in zijn werk gaat bij een klinische behandeling.

Dat hij geen vriendjes heeft vind Nick zelf verschrikkelijk. Hier thuis komt hij nauwelijks buiten, en durft soms niet eens naar buiten omdat iemand tegen hem gezegd heeft, “ik weet waar je woont, en als ik je zie dan pak ik je”. Op de dagbehandeling zouden ze Nick leren om vriendjes te ‘ houden’ , maar zijn ze er niet in geslaagd. En door zijn gebrekkig snapvermogen, denkt hij nog steeds dat hij niks goed kan doen.

Het vervelende is dat Nick zelf geen benul heeft van wat hij mankeert. Hij ziet eruit als een normale jongen net als ieder ander. Alleen heeft hij het snapvermogen niet om sommige dingen te kunnen begrijpen.

Bijv: waarom niemand zijn vriendje wil zijn. Waarom ze hem alsmaar plagen, en hem dingen willen laten doen die niet mogen, “want anders”.

Het is een schat van een jongen die zijn uiterste best doet om lief gevonden te worden, maar dat helaas voor veel mensen / kinderen niet te begrijpen is.

Kinderen maken elkaar af werd er in een programma verteld. Dit is ook zo. Ik heb het mijn zoon 2 x horen zeggen
“Ik vermoord mezelf” want niemand vind me lief en ik doe toch nooit wat goed. Ik ben hier erg van geschrokken, want een kind van 9 jaar hoort dat helemaal niet te zeggen.

Nick  heeft een zeer negatief zelfbeeld, denkt dat hij niets kan, en nooit iets goed kan doen, gelukkig is het bij die 2 keer gebleven. Hoe en wat er allemaal in zijn hoofd ronddraait is moeilijk te vatten, maar dat zijn de kenmerken van een PDD-nos’er. Als ouders zijnde doen we verschrikkelijk ons best om het hem naar zijn zin te maken en hebben het beste met hem voor, maar kunnen we stomweg niet altijd voorkomen dat hij gepest wordt.

Mijn wens voor Nick is, dat hij ooit eens een vriendje krijgt die hem begrijpt en langer zijn vriendje wil zijn dan slechts 1 dag. Een vriendje die hem uitnodigt om eens een keertje te komen logeren. Of die samen met hem allerlei leuke spelletjes ga doen. Iemand die hem uitnodigt om gewoon zomaar mee te gaan naar een pretpark, lekker de achtbaan in ofzo. Iemand die weet dat Nick handicap heeft, maar er ook mee om kan gaan. Iemand die hem niet in de steek laat als hij is een moeilijke periode zit. Iemand waarvan we kunnen zeggen…Kijk Nick, dat is nou een echte “vriend”.

Ja, dat zou me ontzettend blij en trots maken, maar belangrijker nog, het zou Nick veel meer zelfvertrouwen geven. Pesten ligt erg gevoelig bij me, en ik kan het niet uitstaan dat er zoveel mee stuk gemaakt wordt.

 


3 Reacties
  1. Dit verhaal raakt me diep en grijpt me aan.

    Hoe kan het toch dat we de oorzaak van pesten aan kinderen toeschrijven, waar dan ook? Blijkbaar is er een bepaalde mores dat toestaat dat kinderen mogen worden gepest omdat ze anders zijn??? Dat is toch de wereld op zijn kop!

    Iedereen is uniek, en Nick dus ook. Mijn zoon heeft ook PDD-NOS en ik voel met je mee. Ook hij is gepest op de lagere school en voortgezet onderwijs. Maar daar is toch geen enkele rechtvaardiging voor te geven?

    Wat er ook in dit verhaal niet gebeurt is dat de volwassenen hun verantwoordelijkheid nemen. Die leraar hoort er inderdaad voor te staan dat ook Nick in staat is om te leren op school. En wat is daarvoor nodig? Een veilige omgeving waarin hij gewoon zichzelf kan zijn. Dat kunnen kinderen onderling niet voor elkaar krijgen. Dat moeten wij de volwassenen voor hen regelen. En dan zul je ervan opkijken wat Nick allemaal voor kwaliteiten heeft, want die heeft hij, dat is zeker!

    Er is een manier om pesten op te lossen. Daar zet ik mij ook dagelijks voor in. Het uitgangspunt daarbij is dat kinderen pesten omdat ze zich onveilig voelen en het onderling moeten uitzoeken. En vooral ook omdat de gelegenheid ertoe bestaat in de vele vrije momenten die er zijn op school. Maar het kind wordt niet verweten dat het pest, het is immers aan het overleven, net als Nick, maar dan aan de andere kant van de pikorde die er is. Als we het dan veilig maken op school zie je het hele pestfenomeen inzakken als een kaartenhuis. Ook de pesters vinden het over het algemeen leuker om niet te pesten. En als ze de kans krijgen om ermee te stoppen, om er eervol uit te stappen, doen ze dat.

    Maar het gaat niet vanzelf. Je moet het wel gaan doen en ook durven, maar het kan echt!

    Ook in Dordrecht zijn scholen waar deze aanpak is ingevoerd met groot succes. Een idee om daar eens te gaan kijken? Als je meer wilt weten, laat maar horen.

    Ik wens je veel sterkte en leef intens met je mee. Je verhaal motiveert mij nog meer om door te gaan met wat ik doe. Als ik maar één kind als Nick, deze pijn kan onthouden dan is het al de moeite die ik doe al waard geweest. En dat resultaat is al bereikt, maar ik ga door. Bedankt!

    • “Maar het kind wordt niet verweten dat het pest, het is immers aan het overleven, net als Nick, maar dan aan de andere kant van de pikorde die er is.”

      Toen ik dit las moest ik bijna kotsen. Kinderen wordt niks verweten? Ik heb echt een schijthekel aan dat hele “kinderen weten niet wat ze doen daarom pesten ze”. Die onveiligheid wordt juist gecreëerd doordat kinderen pesten. Je moet kinderen niet onderschatten: die hebben heel goed door dat volwassenen hen zien als onschuldige wezens en dat ze daarom weg kunnen komen met pestgedrag. Helaas ben ik een ervaringsdeskundige: ik ben in het verleden gepest en geloof me: zo zuiver zijn debeweegredenen van kinderen niet. Sommige kinderen creëren expres een onveilige situatie, soms uit jaloezie en soms om de gelegenheid te krijgen om te laten zienhoe stoer te zijn, waarbij ze absoluut schijt hebben aan hoe respectloos en denigrerend zij hun slachtoffer behandelen.

      Pesten moet ten allen tijde hard worden afgestraft. Juist door kinderen te leren dat ze niet gestraft zullen worden voor het pesten, leer je hen dat ze het kunnen maken. En het is niet rechtvaardig voor kinderen zoals Nick dat de pesters er “eervol uit kunnen stappen”, terwijl kinderen zoals Nick kapot worden gemaakt en aangeven zichzelf van kant te willen maken.

      Jij lijkt de daders als slachtoffers af te schilderen. Het enige echte slachtoffer is Nick!

  2. Jeemig alsof je het over mijn zoon hebt, ook Nick, viel ook uit vanaf dezelfe leeftijd, alleen was t ASS stukje toen nog niet duidelijk voor ons. Ptss was zijn eerste diagnose, daarna na zijn doodswens (mama ik wil van de wereld gestemd worden, of zonder mij is het hier in huis veel gezelliger) hij was toen 7 jaar! Toen werd de diagnose een dysthyme depressie volgde opname ter observatie (inmiddels vermoedde ik wel iets als een ASS) in kinder psychiatrie voor 3 maanden en dáár kwam pdd-nos uit. Ik dacht al jaren het lijkt wel autisme maar ik mis zoveel kenmerken.
    Dat klopte dus helemaal….. lief joch, knuffelig en goud eerlijk herl gevaarlijk in deze maatschappij. Vanaf groep 7 is hij in cluster 4 terecht gekomen en nu bijna 13 gaar hij komend jaar terug naar regulier onderwijs, ik hou mijn hart vast!

Geef een reactie

Laatste nieuws

Raad van Advies

Roger Pellemans
Accountmanager sector Gevangeniswezen Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie
Bart Muller
Professional Independent Banking
Marijke van Venne
Directeur Openbare basisschool De Nienekes in Cuijk
Melissa Gasseling
Owner / Sales director at Ontwerpbureau SIS
Claire Gasseling
Owner / Creative director at Ontwerpbureau SIS

Nieuwsbrief

Samenwerking

Voor de invulling van het programma aanbod werkt de Stichting Pesten samen met de Radboud Universiteit Nijmegen.

Commissie van aanbevelingen

Katinka van den Berg
Directeur Context at work
Hans Stellingsma
Owner at Stellingsma Management BV
Peter Plaum
Sales director Simac SBS
Erik Hendriks
Directeur Zonnetrein bv
Bestuurslid “Stichting Oude Stad”
Werkplekbegeleider SIOS.

Word donateur!

Door Stichting Pesten te steunen, maakt u het mede mogelijk dat wij ons kunnen blijven inzetten voor de strijd tegen pesten.

Word donateur

Partners

  • anetwerk